TFT spelen met een muis of met het trackpad van je Mac

TFT is getekend rond één duim. Je tikt op een kaart om hem te kopen, je sleept een eenheid van de bank naar het bord, je houdt ingedrukt om het detailvenster te openen. Op een Mac wordt diezelfde game aangestuurd door een cursor, en die vertaling is niet neutraal: één gebaar wint er flink bij, precies één wordt echt vervelend, en twee systeeminstellingen bepalen de rest. Eerst iets rechtzetten, want het verklaart waarom deze vraag überhaupt bestaat: sinds patch 18.1 wordt macOS niet meer ondersteund door TFT, en wat op Macs met Apple-chip draait is de Android-versie van de game, uitgevoerd door OSFT Launcher. Staat dat nog niet klaar, dan regelt onze installatiegids dat.

Een klik is een tik, en zweven krijg je er gratis bij

De vertaalregel is simpel en geldt voor elk apparaat: de cursor doet precies wat je vinger deed, één gebaar voor één gebaar. Niets wordt geautomatiseerd, niets wordt aan elkaar geknoopt, en juist daardoor blijft het geheel leesbaar.

• Een klik is een tik: een kaart kopen, een augment bevestigen, een optie kiezen op de carrousel.
• Een ingedrukte klik is een lange druk, het gebaar dat het detailvenster van een eenheid of een item opent.
• Slepen blijft slepen: een eenheid van de bank halen, hem op een hex zetten, er een component op laten vallen. Nauwkeuriger dan met een vinger, want een cursor bedekt het vakje niet waar hij op mikt.
• Zweven heeft op een aanraakscherm helemaal geen tegenhanger. Het is het enige gebaar dat de cursor aan de game toevoegt, en het kost niets.

Dat laatste punt is de echte winst en wordt onderschat. Op een telefoon vraagt nakijken wat twee componenten opleveren om een lange druk die het halve scherm bedekt; met een cursor volstaat zweven en blijft het bord zichtbaar terwijl je vergelijkt. Itemrecepten lees je dus midden in de voorbereiding in plaats van ze uit je hoofd te leren, wat vooral in de eerste weken van een set scheelt.

Het trackpad: twee instellingen bepalen alles

Met korte gebaren gaat een trackpad prima om. Het heeft precies één zwakke plek, en die valt op het slechtst denkbare moment: de lange sleep, die een eenheid van de bank naar de andere kant van het bord brengt terwijl de klok afloopt. Eén vinger klikt, en diezelfde vinger moet de hele afstand afleggen. Zodra hij de rand van het glas raakt, valt de eenheid ergens waar hij niets te zoeken heeft.

1. 1Slepen met drie vingers, via Systeeminstellingen, Toegankelijkheid, Aanwijzerbediening, Trackpadopties. Drie vingers pakken de eenheid op, geen enkele hoeft ingedrukt te blijven, en de route mag in meerdere etappes. Dit is de enige instelling die tijdens een potje echt iets verandert.
2. 2Tikken om te klikken, dat de fysieke klik vervangt door een lichte aanraking. Zonder slepen met drie vingers dwingt het je tot de dubbeltik-en-houd-vast-manoeuvre om een eenheid te verplaatsen: het werkt, het mislukt ongeveer één op de vijf keer, en altijd als de tijd krap is.
3. 3De aanwijzersnelheid, die je apart instelt voor het trackpad en voor de muis. Te traag en het bord oversteken kost twee halen; te snel en de cursor schiet voorbij de hex, waardoor de eenheid ernaast belandt.

Met die instellingen op orde houdt een trackpad een gewoon potje moeiteloos bij, want de voorbereidingsfase laat genoeg tijd om te plaatsen. De grenzen zie je in de korte formats: in Hyper Roll duurt de voorbereiding half zo lang en betaal je elke mislukte sleep meteen met een verloren ronde.

De Magic Mouse en muizen met een aanraakoppervlak

De Magic Mouse ruilt het wieltje in voor een aanraakoppervlak: je scrollt door met een vinger over de rug van de muis te glijden. Scrollen gaat prachtig soepel, en het nadeel is heel concreet: scrollen en bewegen delen dezelfde hand op dezelfde behuizing, dus een vinger die blijft liggen scrolt weg wat je alleen wilde bekijken.

• Rechtsklikken bestaat pas als je het aanzet, via Systeeminstellingen, Muis, Secundaire klik. Uit de doos heeft de muis één knop.
• Het lage profiel legt je hand op het bureau in plaats van op de muis. Tijdens één potje merk je niets; na drie op rij voel je het verschil met een gewone muis in je pols.
• Bij modellen waarvan de oplaadpoort onder de behuizing zit, kun je de muis niet gebruiken terwijl hij laadt: aansluiten tussen sessies door, nooit tijdens een potje.
• Een gewone muis, met of zonder draad, met een echt wieltje en twee knoppen, blijft de simpelste keuze om te spelen: niets aanzetten, niets opladen, en een sleep die nooit wordt onderbroken.

Er valt hier geen prestatiewinst te halen, en al helemaal niet met een gamingmuis. Een sensor met extreem hoge gevoeligheid en een hoge pollingrate bestaan om te richten in een shooter; in een spel dat om beurten verloopt leveren ze je precies niets op. Het enige criterium dat telt is hoe je hand aanvoelt bij het derde potje.

Scrollen, de enige plek waar de richting van het gebaar telt

macOS biedt natuurlijk scrollen, waarbij de inhoud met je vinger meegaat in plaats van de schuifbalk. De instelling bestaat dubbel, een vinkje voor het trackpad en een voor de muis, en die twee volgen elkaar niet. Wie wisselt tussen laptop en vaste werkplek zit dus met twee tegengestelde richtingen afhankelijk van de machine, en verliest een halve seconde bij elke lijst die opengaat.

Tijdens het gevecht maakt dat niets uit, want terwijl dat zich afspeelt valt er niets te scrollen. Het maakt wel uit op elk scherm dat lang wordt: je collectie, het scorebord na afloop, de itemlijst, de geschiedenis. Het verstandigst is één richting kiezen en die identiek instellen op beide apparaten, in één keer goed.

De drie gebaren van een ronde, en welk bij de cursor blijft

Een voorbereidingsfase komt neer op drie families van gebaren: goud uitgeven, kopen in de winkel, plaatsen op het bord. De eerste twee hebben geen enkele reden om bij de cursor te blijven, en precies daar win je seconden.

• Goud en winkel gaan naar het toetsenbord: verversen en ervaring kopen zijn opdrachten, geen posities, en een toets verslaat altijd een heen-en-weerreis van de cursor. De standaardtoetsen en de editor staan in onze gids over spelen met het toetsenbord op een Mac.
• Plaatsen blijft bij de cursor, want dat is een kwestie van positie: mikken op een specifieke hex, een eenheid één vakje opschuiven, een item op de juiste drager laten vallen. Geen enkele toets doet dat beter.
• De carrousel is ook cursorwerk: je klikt een aankomstpunt aan en je Little Legend loopt erheen, wat beter werkt dan een richting induwen. Wat de carrousel echt van je vraagt draait trouwens meer om componenten lezen dan om handsnelheid.

Linkerhand op het toetsenbord, rechterhand op de cursor: dat is exact de houding van de pc-client, en het verklaart waarom dezelfde speler constanter is op een Mac dan op een telefoon zonder dat hij beter is geworden in de game. Hij maakt geen betere keuzes, hij maakt er evenveel binnen de tijd die hij krijgt.

Wat geen enkel apparaat voor je oplost

Twee dingen hangen van geen enkele hardware af, en dat is handig om te weten voor je iets uitgeeft. Het eerste is de lobby lezen: de zeven andere borden bekijken tussen rondes door vraagt geen precisie, het vraagt een scherm dat groot genoeg is om met één blik klaar te zijn. Het tweede is het tempo: TFT beloont de kwaliteit van een beslissing, niet de snelheid van een hand, en een muis met acht knoppen beslist niets voor jou.

Anders gezegd: het apparaat klimt niet voor je. Het haalt alleen de fouten weg die niets met de game te maken hebben: de eenheid op de verkeerde hex, de aankoop die je mist met nog drie seconden op de klok, het detailvenster dat je niet opent omdat het gebaar te omslachtig is. Over een hele set heen zie je dat alsnog terug in je gemiddelde plaatsing.