Streamowanie TFT na Macu: nagrywanie partii i transmisja na żywo

Nagrywanie własnych partii TFT i transmitowanie ich na żywo to dwa osobne projekty, a mylenie ich to najprostszy sposób na obciążenie komputera bez żadnego zysku. Nagranie potrzebuje pliku na dysku i niczego więcej. Transmisja potrzebuje nieprzerwanego kodowania, nakładki, zwykle kamery, i to wszystko w chwili, gdy mecz już trwa. Na Macu dochodzi jedna warstwa więcej: od patcha 18.1, tego, który otwiera Set 18 i przenosi TFT na Unreal Engine, macOS nie jest już wspierany przez grę, bez wsparcia i bez poprawek. Riot przedstawia to wycofanie jako tymczasowe i mówi, że pracuje nad obsługą systemu w przyszłej aktualizacji, bez podanej daty. Na twojej maszynie działa wersja na Androida, wciąż wspierana, uruchamiana przez OSFT Launcher w zwykłym oknie macOS. Dla nagrywania to dobra wiadomość: takie okno przechwytuje się jak każde inne. Jeśli launchera jeszcze nie masz, nasz poradnik instalacji załatwia to w kilka minut.

Nagranie dla siebie i transmisja dla widzów to nie to samo

Nagranie służy do przeczytania samego siebie na spokojnie: dlaczego kompozycja rozpadła się dokładnie wtedy, gdy stół zaczął podbijać poziomy, gdzie faza przygotowania trwała za długo, którą walkę warto komuś pokazać. Plik ląduje na dysku, nikt nie patrzy na niego w trakcie zapisu, a zgubiona klatka nie kosztuje nikogo nic. Transmisja musi wypuszczać równy obraz bez przerwy: koder pracuje cały czas, wysyłka idzie w sposób ciągły, a każde szarpnięcie widzą wszyscy w tej samej sekundzie. Pierwsze zadanie zmieści się na skromnym sprzęcie. Drugie wymaga zapasu, który gra już w dużej części zjadła, i właśnie dlatego jednego nie ustawia się tak samo jak drugiego.

• Żeby obejrzeć siebie: wystarczy narzędzie wbudowane w macOS, nie trzeba niczego instalować, a przygotowanie zajmuje minutę.
• Żeby nadawać: potrzebny jest program ze scenami, OBS albo odpowiednik, gdy tylko chcesz nakładkę, kamerę, kilka źródeł albo wysyłkę na platformę.
• Żeby pokazać partię dwóm czy trzem znajomym, udostępnianie ekranu na kanale głosowym nadal jest prostsze niż prawdziwa transmisja.
• W obu przypadkach źródło jest to samo: okno launchera i tylko ono.

Jak nagrać partię TFT na Macu bez instalowania czegokolwiek

macOS ma własny pasek nagrywania, otwierany skrótem Shift + Command + 5. Pozwala nagrać cały ekran albo zaznaczony fragment, a zależnie od wersji systemu także konkretne okno. Do oglądania siebie to w zupełności wystarczy: plik trafia do folderu wskazanego w menu Opcje, a kodowaniem zajmuje się sama maszyna, nie kładąc przy tym meczu. Jedno ograniczenie warto znać, zanim zbudujesz na tym kanał: zależnie od wersji macOS to narzędzie niekoniecznie nagrywa dźwięk systemu, czyli także dźwięk gry. To jeden z powodów przesiadki na OBS, choć nie jedyny.

1. 1Wyjdź launcherem z trybu pełnoekranowego i nadaj oknu rozmiar, jaki ma mieć nagranie. To, co kadrujesz teraz, zobaczysz później.
2. 2Naciśnij Shift + Command + 5 i wybierz nagrywanie okna, jeśli twój system to oferuje; jeśli nie, ustaw zaznaczenie dokładnie na oknie launchera.
3. 3Otwórz menu Opcje i ustal folder docelowy przed startem, zamiast szukać pliku po fakcie.
4. 4Uruchom, zagraj, a potem zatrzymaj z ikony na pasku menu. Nagrywanie zapomniane na cały wieczór zapełnia dysk szybciej, niż się wydaje.

Gdzie OBS zaczyna być naprawdę potrzebny

OBS staje się konieczny w chwili, gdy na obrazie jest coś poza grą: nakładka z nickiem i dywizją, kamera, ekran przerwy między partiami, wysyłka na platformę streamingową. Zasada mieści się w dwóch słowach: źródła poukładane w scenach. Scena gry z oknem launchera i kamerą, scena przerwy z nieruchomym obrazkiem, i przełączasz się między nimi, nie dotykając meczu. To, co trzeba zapamiętać na Macu: każde dodane źródło to dodatkowa praca procesora, a animowana nakładka kosztuje więcej niż statyczna. Zacznij od dwóch scen i niczego więcej, resztę dołożysz, gdy naprawdę zacznie ci czegoś brakować.

Przechwytuj okno launchera, nigdy całego ekranu

To ustawienie zmienia wszystko i to właśnie je najczęściej zostawia się źle, bo przechwytywanie całego ekranu nie wymaga żadnego myślenia. Tyle że cały ekran to również twoje powiadomienia, twoje karty w przeglądarce, nazwy plików i okno czatu, które otwierasz odruchowo po skończonym meczu. Przechwytywanie okna pokazuje okno i nic poza nim: reszta może się dziać na wierzchu i nigdy się nie pojawi. Ma też drugą, mniej oczywistą zaletę: podąża za oknem. Zmieniasz pulpit, przesuwasz launcher, otwierasz coś na wierzchu, a obraz transmisji nawet nie drgnie. A ponieważ pikseli do zakodowania jest mniej niż przy pełnym ekranie, maszyna dostaje trochę powietrza. Przy dwóch monitorach pytanie w ogóle znika: drugi ekran staje się miejscem na wszystko, czego widzowie widzieć nie mają.

Pułapka trybu pełnoekranowego w macOS

Aplikacja przełączona na pełny ekran zielonym przyciskiem nie zajmuje twojego pulpitu: macOS buduje jej własną przestrzeń, do której przechodzisz tak jak na inny pulpit. Dla nagrywania to najkrótsza droga do zamrożonego obrazu, pustej tapety albo czarnego prostokąta, gdy tylko wrócisz na swój zwykły pulpit, żeby przeczytać wiadomość. Zasada jest prosta: do nagrywania i transmisji graj w oknie, choćby rozciągniętym do krawędzi monitora. Tracisz wysokość paska menu, zyskujesz przechwytywanie, które nigdy się nie urywa.

Zgoda na nagrywanie zawartości ekranu i wymagany restart aplikacji

1. 1Otwórz Ustawienia systemowe, potem Prywatność i bezpieczeństwo, a następnie Nagrywanie zawartości ekranu.
2. 2Włącz przełącznik przy aplikacji, która przechwytuje obraz, czyli przy OBS albo innym programie do transmisji. Wbudowany pasek macOS nie musi figurować na tej liście.
3. 3Zamknij aplikację całkowicie i uruchom ją ponownie. Zgoda przyznana w trakcie jej działania zaczyna obowiązywać dopiero przy następnym starcie, i dokładnie dlatego połowa ludzi uznaje, że ten przełącznik nic nie robi.
4. 4Sprawdź potem, czy lista okien do przechwycenia zawiera okno launchera. Pusta albo krótka lista prawie zawsze oznacza pominięty poprzedni krok.

Ile kodowanie kosztuje laptopa bez wentylatora

Kodowanie wideo w trakcie gry nigdy nie jest darmowe. Gra już zajmuje układ graficzny, kodowanie bierze swoją część, a w obudowie bez wentylatora ciepło w końcu ściąga taktowanie w dół. Objaw łatwo rozpoznać: na początku wieczoru mecz chodzi gładko, a po jakimś czasie zaczyna się kleić, choć nic innego się nie zmieniło. Test, który to rozstrzyga, to dwie partie. Zagraj jedną bez żadnego nagrywania, drugą w trakcie transmisji, i porównaj. Jeśli szarpie tylko ta druga, winna jest ani gra, ani łącze. Pełna metoda odróżniania spadku klatek od prawdziwego problemu sieciowego jest w naszym artykule o lagach i stosuje się tutaj wprost, z koderem jako pierwszym podejrzanym. Na baterii pamiętaj, że przechwytywanie dokłada się do renderowania i skraca sesję, co rozpisuje nasz tekst o czasie pracy.

Kodowanie większego obrazu, niż się wyświetla, czyli najczęstsze marnotrawstwo

To wybór, którego prawie nikt świadomie nie dokonuje, a waży więcej niż wszystkie pozostałe razem. Z jednej strony rozmiar okna launchera, czyli to, co gra musi narysować. Z drugiej rozdzielczość wyjściowa transmisji, czyli to, co koder musi wyprodukować. Kiedy druga przewyższa pierwszą, program powiększa obraz, w którym nie ma więcej szczegółu: płacisz mocą obliczeniową, a widz nie zobaczy nic lepszego. Odwrotnie, okno znacznie większe od wyjścia każe grze rysować piksele, które chwilę później i tak zostaną zmniejszone. Zasada brzmi więc: zrównaj jedno z drugim. Najpierw wybierz rozdzielczość wyjściową, którą twoja maszyna trzyma bez zadyszki, a potem dopasuj do niej rozmiar okna gry. W nagrzewającym się laptopie zejście o jeden szczebel niżej daje więcej powietrza niż jakiekolwiek egzotyczne ustawienie.

Czego nie może być na obrazie

• Powiadomienia: włącz tryb skupienia przed startem, to jedyne ustawienie, które za jednym razem wycisza wiadomości, przypomnienia i banery aplikacji.
• Okno komunikatora i przeglądarka: przechwytywanie okna trzyma je poza kadrem, ale i tak zostaw je na innym pulpicie, bo źle ustawione udostępnianie zdarza się szybko.
• Drugi monitor: sprawdź, co na nim leży, zanim zaczniesz, bo staje się widoczny w chwili, gdy przechwycisz ekran zamiast okna.
• Sam pulpit: nazwy plików, zrzuty ekranu, niedokończone dokumenty, to najbardziej gadatliwa dekoracja na Macu.
• Okna launchera, które nie są partią: ustawienia, konto, licencja, wszystko to załatwia się przed uruchomieniem nagrywania.

Kadrowanie gry turowej: plansza i sklep niosą całą informację

Auto battlera nie filmuje się jak strzelanki. Nie ma celownika, za którym trzeba nadążać, ani refleksu, który można podziwiać: informacja siedzi w planszy, w sklepie i na liście przeciwników, i tam widz patrzy od początku do końca. Praktyczny wniosek jest twardy, kamera nie musi być duża. Miniatura w rogu w zupełności starcza, umieszczona tam, gdzie gra niczego nie wypisuje, nigdy nad sklepem ani nad ławką. Tak samo z nakładką: dyskretny pasek jest lepszy niż ramka przycinająca planszę. A skoro faza przygotowania to obraz niemal nieruchomy, liczy się czytelność tekstu, nie płynność: ostra plansza przy skromnej liczbie klatek czyta się lepiej niż płynny rozmazany obraz. Reszta to komentarz, a właśnie jego najbardziej brakuje nagraniom z TFT, na których widać końcową kompozycję, ale nigdy nie wiadomo, dlaczego została wybrana.

Lista kontrolna przed naciśnięciem nagrywania

• Launcher w oknie, nigdy na pełnym ekranie.
• Źródło przechwytywania: okno launchera, nie monitor.
• Zgoda na nagrywanie zawartości ekranu przyznana, aplikacja potem zrestartowana.
• Najpierw wybrana rozdzielczość wyjściowa, potem dopasowany do niej rozmiar okna.
• Tryb skupienia włączony, komunikator i przeglądarka poza kadrem.
• Jedna partia kontrolna bez nagrywania, żeby wiedzieć, jak maszyna zachowuje się na spokojnie.